Kategori arşivi: Hızlı Kurye

Güngören

Güngören

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Koordinatlar41°02′06, N°28′51 (Harita)

Güngören
Istanbul location Güngören.svg
Ülke Türkiye
İl İstanbul
Coğrafi bölge Marmara Bölgesi
İdare
 • Kaymakam Zafer Orhan
 • Belediye başkanı Bünyamin Demir (AK Parti)
Yüzölçümü

 • Toplam 8,39 km² (323 mil²)
Rakım 50 m (160 ft)
Nüfus

 (2018)
 • Toplam 289,331
 • Kır

 • Şehir

Zaman dilimi UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu 212
İl plaka kodu 34

Güngörenİstanbul‘un bir ilçesidir. İlin batı yarısında Çatalca Yarımadası‘nda yer alır; Türkiye‘nin 7 km kare alanı ile yüzölçümü bakımından en küçük ilçesidir. 3 Haziran 1992’de ilçe olan Güngören, doğuda ZeytinburnuEsenler güneyde Bakırköy, batıda Bahçelievler ilçelerine komşudur. 11 mahalleden oluşan ilçeye bağlı kırsal yerleşme yoktur.

Tarih

2008’deki bombalı saldırılar

27 Temmuz 2008 tarihinde ilçede meydana gelen iki bombalı saldırının ardından 17 kişi hayatını kaybederken, 154 kişi de yaralandı. Saldırılarda kullanılan bombaların önce RDX (plastik patlayıcı) olduğu yönünde açıklamalar yapıldıysa da, olaylarda TNT (dinamit lokumu) kullanıldığı tespit edilmiştir.[3] Bu patlamaların ardından PKK‘dan kuşkulanılmış[4]Kongra-Gel saldırıların PKK tarafından yapılmadığını iddia etmiştir.[5] DTP‘liler bu olayların arkasında Ergenekon‘un olduğunu açıklamıştır.[6] Saldırıların kim veya kimler tarafından yapıldığı konusunda çalışmalar devam etmektedir.

Politika

Yerel Seçimler

Güngören Belediye Başkanları ve Partileri[7]
Yıl Belediye Başkanı Parti Oy Oranı
1992* Yahya Baş RP %??,??
1994 Yahya Baş RP %26,85
1999 Yahya Baş FP %36,86
2004 Şakir Yücel Kahraman AK Parti %50,60
2009 Şakir Yücel Kahraman AK Parti %43,50
2014 Şakir Yücel Kahraman AK Parti %50,10
2019 Bünyamin Demir AK Parti %63,33
  • 1992 yılında Güngören’in Bakırköy’den ayrılmasıyla Yahya Baş ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Genel seçimler

Yıl Parti Oy Oranı
1995 RP %26
1999 DSP %27
2002 AK Parti %43
2007 %50
2011 %55
Haziran 2015 %45
Kasım 2015 %54
2018 %48

Spor

Güngören, İstanbul amatör kümede oynayan İstanbul GüngörensporHaznedarsporTozkoparansporGüneştepespor gibi semtlere ait amatör futbol kulüpleri de bulundurmaktadır.

Nüfus

Güngören İlçesi’nin bugünkü sınırları içindeki yerleşme alanlarının nüfuslanması, İstanbul kentsel alanının gelişmesiyle uygunluk göstermektedir.1935’te 259 olan nüfus, 1960’tan hızla yükselmeye başlamıştır.Hızlı artışta yönetsel değişikliklerle belediye örgütünün kurulması büyük çapta etkili olmuştur. Bunun sonucunda nüfus 1970’te 20.000’i, 1985’te 115.000’i ve 1990’da 180.000’i aşmıştır.2000’de 272.950 olan Güngören nüfusu 2007 yılı itibarıyla 318.545’tir. 2007 yılına kadar artış gösteren nüfus 2007’den itibaren her sene düşmeye başlamıştır. 2020 yılı itibarıyla Güngören nüfusu 280.299’dur.

Yıl Nüfus
1940[8] 2.244
1945[9] 672
1950[10] 377
1955[11] 434
1960[12] 3.070
1965[13] 9.196
1970[14] 22.160
1975[15] 48.593
1980[16] 74.761
Yıl Toplam
2000[17] 272.950
2007[18] 318.545
2008[19] 314.271
2009[20] 311.672
2010[21] 309.624
2011[22] 309.135
2012[23] 307.573
2013[24] 306.854
2014[25] 303.371
2015[26] 302.066
2016[26] 298.509
2017[26] 296.967
2018[26] 289.331
2019[26] 289.441
2020[26] 280.299

Mahalleler

Deprem

İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin (İBB), Japonya Uluslararası İşbirliği Ajansı (JICA) ile ortaklaşa yürüttüğü Deprem Risk Analiz Çalışması kapsamında, İstanbul’daki 146 bin 987 binaya risk taraması gerçekleştirildi. En tehlikeli ikinci ilçe Güngören olduğu belirlendi.[27]

Gaziosmanpaşa

Gaziosmanpaşa

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Koordinatlar41°12′57, 28°44′05 (Harita)

Gaziosmanpaşa
İlçedeki Cengiz Topel Caddesi'nden bir görünüm (Nisan 2010)

İlçedeki Cengiz Topel Caddesi’nden bir görünüm (Nisan 2010)
Istanbul location Gaziosmanpaşa.svg
Ülke Türkiye
İl İstanbul
Coğrafi bölge Marmara
İdare
 • Kaymakam Numan Hatipoğlu [1]
 • Belediye başkanı Hasan Tahsin Usta (AK Parti)
Yüzölçümü

 • Toplam 38 km² (14 mil²)
Nüfus

 (2018)
 • Toplam 487,046
 • Kır

 • Şehir

Zaman dilimi UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu 34275
İl alan kodu 212
İl plaka kodu 34

Gaziosmanpaşaİstanbul‘un bir ilçesidir. İstanbul’un geç dönem yerleşimlerinden olan ve daha önce Taşlıtarla ve Küçükköy mevkii olarak bilinen Gaziosmanpaşa, 1950’li yıllardan sonra gelişmiş, 1963 yılında da ilçe yapılmıştır. Gaziosmanpaşa’nın merkezine eskiden Taşlıtarla denirdi. Gaziosmanpaşa ilçesi BayrampaşaEsenlerEyüpsultan ve Sultangazi ilçeleri ile komşudur.

Nüfusun artmasıyla trafik sorunu da artmaktadır. T4 tramvay hattı ve M7 metro hattının açılmasıyla modern bir ulaşıma da sahip olmuştur. Bu yüzden en fazla göç alan ilçe konumuna gelmiştir.

Nüfus

Gaziosmanpaşa’da 16 mahalle vardır. 2008 yılında çıkarılan yeni yasa çerçevesinde Arnavutköy ve Sultangazi ilçe statüsü kazanmıştır.Bu iki ilçenin kurulmasıyla Gaziosmanpaşa’nın nüfusu 1.013.048’den (2007) 460.675’e (2008) düşmüş ve “Türkiye’nin en kalabalık ilçesi” unvanını kaybetmiştir.

1990 Genel Nüfus Sayımı’na göre ilçe merkezinin genç bir nüfusa sahip olduğu belirlenmiştir; 20 yaşın altındaki nüfus toplam nüfusun yarısına yakındır. Yine aynı sayıma göre, ilçe merkezinde 6 yaşın üzerindeki okuryazarlık oranının %88,1 olduğu görülmüştür. İlçe merkezinde okuma yazma bilenlerden %81,3’ü bir öğrenim kurumundan mezun olmuştur. Bunlardan %75,7’si ilkokulu, %12,9’u ortaokul ve dengi okulları, %9,2’si lise ve dengi okulları ve %2,2’si yükseköğrenim kurumlarını bitirmiştir.

Gaziosmanpaşa ilçe merkezinde iktisaden faal nüfus 12 ve daha yukarı yaştaki nüfusun %48,4’ünü oluşturmaktadır. Bu, 12 yaş üzerindeki nüfusun yaklaşık yarısının faal olarak ekonomik hayata katıldığını, diğer yarısının ise ekonomik açıdan faal olmadığını ortaya çıkmaktadır. İktisaden faal olmayan nüfusun büyük kısmını ev kadınları oluşturmaktadır.

Yıl Toplam Şehir Kır
1965[3] 89.538 69.599 19.939
1970[4] 125.667 89.778 35.889
1975[5] 160.949 97.118 63.831
1980[6] 219.026 101.810 117.216
1985[7] 289.841 279.127 10.714
1990[8] 393.667 354.186 39.481
2000[9] 752.389 658.756 93.633
2007[10] 1.013.048 890.522 122.526
2008[11] 460.675 460.675 veri yok
2009[12] 461.230 461.230 veri yok
2010[13] 474.259 474.259 veri yok
2011[14] 482.553 482.553 veri yok
2012[15] 488.258 488.258 veri yok
2013[16] 495.006 495.006 veri yok
2014[17] 498.120 498.120 veri yok
2015[18] 501.546 501.546 veri yok
2016[18] 499.766 499.766 veri yok
2017[18] 497.959 497.959 veri yok
2018[18] 487.046 487.046 veri yok
2019[18] 491.962 491.962 veri yok
2020[18] 487.778 487.778 veri yok

Not: 2008 yılında Arnavutköy ve Sultangazi ilçelerinin kurulması ile nüfus azalmıştır.

Tarihçe

İlçedeki Gazi Osman Paşa heykeli.

Gaziosmanpaşa ilçe alanı eskiden Eyüpsultan ve Çatalca ilçelerinin sınırları içindeydi. Bugün ilçe merkezinin bulunduğu güneydoğudaki topraklar 1950’lere kadar boştu. Eyüp ilçe sınırları içindeki bu topraklar kıraç ve taşlı olduğundan halk arasında Taşlıtarla olarak adlandırılırdı.

1950’den önce burada hayvancılıkla uğraşanların kurduğu ağıllarla birkaç atölye tipi imalathane vardı. 1952 yılında Balkan göçmenlerine devletin yaptırdığı evlerle başlayan Taşlıtarla serüveni, 1960’lı yıllardan itibaren sanayinin Rami ve Eyüp’e kaymasıyla büyük bir ivme kazandı ve bugün ortaya 1 milyon kişinin yaşadığı dev Gaziosmanpaşa ilçesi çıktı. Bir bakıma Taşlıtarla, Gaziosmanpaşa ilçesinin çekirdeği sayılmaktadır. Yakın zamana kadar kentin varoşu olan Taşlıtarla bugün dev gökdelenleri alışveriş merkezleri, bilgisayarlı okulları ve eğlence merkezleriyle modern bir görünüm kazandı.

Taşlıtarla 1958’e kadar Eyüp’ün Rami Bucağı’na bağlı olan Küçükköy’ün bir mahallesiydi. 1962’de yapılan bir araştırmaya göre Taşlıtarla’daki 18 bin gecekonduda yaklaşık 90 bin kişinin yaşadığı tahmin edilmektedir. Nüfusun hızla artmasına bağlı olarak Eyüp İlçesi’nde kurulan Göktepe Bucağı’nın merkezi durumundaki Taşlıtarla, 1963’te bucak çevresindeki alanlarda oluşturulan Gaziosmanpaşa İlçesinin merkezi oldu ve bundan sonra Gaziosmanpaşa adıyla anılmaya başladı.

Gaziosmanpaşa ilçesine Rami Bucağı’nın ve Çatalca ilçesine bağlı Hadımköy Bucağı’nın bazı köyleri katılmıştır. 1970’ten önce Çatalca’nın Tayakadın Köyü 1990 öncesinde yine Çatalca‘nın kırsal bir yerleşmesi olan Yeniköy de bağlanınca Gaziosmanpaşa İlçesi bugünkü sınırlarına kavuşmuştur.

Gaziosmanpaşa’nın kentsel gelişmesini en iyi ilçenin nüfus gelişmesi göstermektedir. Dünyanın çok az yerinde görülebilecek bir kentleşme sonucunda Gaziosmanpaşa’nın nüfusu 1935-1997 yılları arasındaki 60 yılda olağanüstü büyümüş, tam 165 misli artmıştır. İlçe nüfusu 1935’te 3847 iken 635.000 olmuştur.

1935’teki sayıma göre, bu alandaki nüfusun tamamı kırsal yerleşmelerde yaşıyordu. Sonraki yıllarda İstanbul’un birçok bölümünde görüldüğü gibi Gaziosmanpaşa’da da kentleşme hız kazandı. Gaziosmanpaşa İlçesinde İstanbul’a yakın olan yerler daha hızlı kalabalıklaşmış ve kent niteliği kazanarak İstanbul kentsel alanına katılmıştır.

Kurulduğu günden bu yana her dönem kamuoyunun dikkatini çeken ilçe, son yıllarda artan nüfusuyla İstanbul’un en büyük birinci, Türkiye’nin en büyük ikinci ilçesi olma hüviyetini kazandı.

Gecekondulaşmanın yoğun olduğu ilçelerden sayılan Gaziosmanpaşa, son yıllarda özellikle de Belediyenin altyapı, ulaşım ve peyzaj çalışmaları ile her geçen gün gelişme trendini arttıran bir yapıya kavuşturulmuştur. İlçenin kaderini iyi yönde etkileyen bu hizmetler büyük yatırımcıları bu bölgeye sevk etmiş ve Gaziosmanpaşa da İstanbul’un kentli unsurlarını taşır hale gelmeye başlamıştır.

Medya

Gaziosmanpaşa, ilçesinde yayın yapan günlük gazete ve yerel radyo tv kanalları bulunmaktadır.

Yerel tv kanalları

Yerel gazeteler

  • Gop Medya

Yerel radyolar

Kişiler

Coğrafya

Gaziosmanpaşa,geçmişte sınırları Karadeniz’e kadar uzanan, yüzölçümü bakımından Türkiye’nin en büyük ilçeleri arasında yer alırken, 2008 yılı içerisinde 3 ilçeye bölünmüştür. Gaziosmanpaşa ilçe alanının yeni sınırları, yönetsel bakımdan kuzeyden Sultangazi, doğu ve güneyden Eyüp, batıdan ise Bayrampaşa ile çevrilidir.[19]

İklim

DaraltNuvola apps kweather.svg Gaziosmanpaşa iklimi Weather-rain-thunderstorm.svg
Aylar Oca Şub Mar Nis May Haz Tem Ağu Eyl Eki Kas Ara
Ortalama en yüksek sıcaklık (°C) 5,8 6,4 8,4 12 17 21,9 25,4 24,8 21,1 16,2 12,1 7,9
Ortalama yağış (mm) 88 75 75 50 38 35 26 24 52 80 78 77
Kaynak: [1]

Mahalleleri

Siyaset

Belediye Başkanları

Başkan Dönem Parti Oy Sayısı Oy Oranı
1 Mustafa Gül 1963-1964 Adalet Partisi 5,282 %55,37
2 Selahattin Saraç * 1964-1968
3 Üzeyir Kurum 1968-1971 Adalet Partisi 5,778 %57,43
4 Reşit Güventaş * 1971-1973
5 Mustafa Gürbüz 1973-1977 Cumhuriyet Halk Partisi 7,482 %58,11
6 Kemal Ağıralioğlu 1977-1980
1980-1984 (Görevlendirme)
7 Sabri Öztürk 1984-1989 Anavatan Partisi 36.962 %41,50
8 İsmail Rüstemoğlu 1989-1994 Sosyaldemokrat Halkçı Parti 42.706 %36,23
9 Recep Koral 1994-1999 Refah Partisi 75.999 %34,12
1999-2002 Fazilet Partisi 93.128 %33,29
10 Mustafa Yeşil * 2002-2002
11 Sadullah Ata * 2002-2003
12 Ferşat Terzioğlu * 2003-2004
13 Erhan Erol 2004-2009 Adalet ve Kalkınma Partisi 149.408 %50,14
14 2009-2014 107.984 %44,35
15 Hasan Tahsin Usta 2014-2019 150.706 %51,32
16 2019- 143.596 %52,21

*Mevcut başkanların başkanlıktan ayrılmaları sebebiyle belediye başkanlığı görevini yürütmüşlerdir.[21]

Ekonomi

Gaziosmanpaşa İlçesi’nde ekonomik hayatın temelini küçük esnaf ve dış üretim faaliyetleri oluşturmaktadır. İlçe merkezinde iktisaden faal nüfusun %60’ı bu işlerde çalışmaktadır. Esnaf ve Sanatkarlar Birliği’nin verilerine göre, Gaziosmanpaşa’da 498 küçük ölçekli, 145 orta ölçekli ve 18 de büyük ölçekli işletme bulunuyor. Genel olarak avize, oto motor tamiri, metal işleri, konfeksiyon, torna-tesviye ve elektronik tesisatçılığı konularında faaliyet gösteren bu işletmelerde 3.688 kişi çalışıyor. Bununla birlikte İlçeye bağlı köylerde kırsal nüfusun geçimini temin ettiği tarımsal üretim de vardır. Ancak tarımsal üretim her geçen gün azalmaktadır.

İlçede genel olarak bir inşaat havasının hakim olduğu söylenebilir. Eski gecekondular artık yerini planlı yapılaşmaya bırakmaktadır. İlçenin hemen hemen her yerinde inşaat malzemesi satan perakendeci ya da toptancı mağazalarına, hafriyatçılara, marangozlara rastlamak mümkün.

FATİH

Fatihtarihî yarımada (Suriçi) denen ve İstanbul şehrinin kurulup geliştiği bölgenin tamamını kaplayan ve valilik, büyükşehir belediye başkanlığı, emniyet müdürlüğü ve şehrin vergi dairesi gibi kurumların yer alıyor olmasıyla İstanbul’un merkezi sayılan ilçedir. Güneybatıdan Zeytinburnu, kuzeybatıdan Eyüpsultan ilçeleri ile kuzeyden Haliç, doğudan İstanbul Boğazı ve güneyden Marmara Denizi ile çevrilidir.

Fatih İlçesi, 1928’den 2008’e kadar Eminönü’yle beraber tarihî yarımadadaki iki ilçeden biri olmuştur. 2008’de Eminönü ilçesinin varlığının bir kere daha ortadan kaldırılıp tarihinde olduğu gibi yeniden Fatih ilçesine katılmasından beri tekrar tüm tarihî yarımada üzerindeki tek ilçe hâline gelmiştir. Kırsal yerleşimi olmayan ve 15.62 km²’lik (1562 hektar) bir alanı kaplayan Fatih İlçesi 57 mahalleden oluşmaktadır.

Fatih ilçesinin havadan kısmen görünümü, ortada Süleymaniye Camii ve Beyazıt Kulesi (Ekim 2014)

Adı

Konstantinopolis 1453’te Osmanlılar tarafından fethedildiğinde Ortodoks PatrikhanesiAyasofya‘nın hemen yanında yer almaktaydı. Patrikhane fethi izleyen günlerde önce Havariyun Kilisesi‘ne daha sonra da Fener’e taşındı.

Fatih Sultan Mehmet fethin onuncu yılında yıktırdığı Havariyun Kilisesi‘nin yerine kendi adıyla anılan büyük bir külliye yaptırdı. Fatih Külliyesi‘nin çevresinde zamanla bir Müslüman mahallesi ortaya çıktı. Külliyenin adıyla anılmaya başlayan bu mahalle hızla klasik bir Osmanlı-Türk şehri halini almış, Fatih semtine ve ilçesine adını vermiştir.[2]

Tarihçe

Coğrafi durumu

Fatih İlçesi, kuzeybatıda Eyüpsultan ilçesi, kuzeyde Haliç, güneyde Marmara Denizi, batıda Zeytinburnu ilçesiyle komşudur. İlçenin yüz ölçümü 15.62 km²’dir (1562 hektar). İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği ortalama 60 m’dir. Tarım arazisi yoktur. Tarihî yarımada 7 tepe üzerine kurulmuştur, şiirlere konu olan İstanbul’un yedi tepesi, Fatih sınırları içinde kalır.

Fatih’in sınırlarını tarihi surlar ile Haliç ve Marmara Denizi belirler. Haliç Ayvansaray’dan Yedikule’ye kadar uzanan surların bir bölümü tamir görmüştür ve Fatih’i Eyüp ve Zeytinburnu ilçelerinden ayırır. Haliç ve Marmara kıyılarındaki deniz surları büyük ölçüde tahrip olduğu için günümüze kadar ulaşamamıştır. Kıyılarının toplam uzunluğu 14 km’dir.

Nüfus

Yıl Fatih Eminönü[not 1] Toplam
1927[3] İl merkezi: 245.982
1935[4] 172.902 100.933 273.835
1940[5] 160.589 105.683 266.272
1945[6] 181.025 111.064 292.089
1950[7] 226.853 123.056 349.909
1955[8] 286.733 146.896 433.629
1960[9] 300.594 134.852 435.446
1965[10] 344.602 137.849 482.451
1970[11] 417.662 136.997 554.659
1975[12] 504.127 122.885 627.012
1980[13] 474.578 93.324 567.902
1985[14] 497.459 93.383 590.842
1990[15] 462.464 83.444 545.908
2000[16] 403.508 55.635 459.143
2007[17] 422.941 32.557 455.498
2008[18] 443.955 veri yok 443.955
2009[19] 433.796 veri yok 433.796
2010[20] 431.147 veri yok 431.147
2011[21] 429.351 veri yok 429.351
2012[22] 428.857 veri yok 428.857
2013[23] 425.875 veri yok 425.875
2014[24] 419.266 veri yok 419.266
2015[25] 419.345 veri yok 419.345
2016[25] 417.285 veri yok 417.285
2017[25] 433.873 veri yok 433.873
2018[25] 436.539 veri yok 436.539
2019[25] 443.090 veri yok 443.090
2020[25] 396.594 veri yok 396.594

Fatih ilçesinin nüfus gelişimi İstanbul’un diğer ilçelerinden farklı olmuştur. Eski Eminönü İlçesinde 1960’larda başlayan nüfustaki gerileme 1990’lı yıllarda da eski Fatih İlçesinde başlamıştır. Bugün de ilçe nüfusu gerilemektedir. Bunun başlıca nedenleri gelişim alanlarının daralması, ekonomik olanakları gelişenlerin başka ilçelere taşınması ve önemli bölgelerin konut alanı olmaktan çıkıp iş alanı niteliği kazanmasıdır.

İdari yapı

İlçenin tümü İstanbul kentinin tarihsel çekirdeği olan Suriçi’nde yer alır. 1928’de İstanbul İli Merkez İlçesi Eminönü ve Fatih ilçeleri kurularak ikiye bölündü. Fatih ve Eminönü ilçeleri 1984’e değin İstanbul Belediyesi‘ne bağlı bir şubeyken, yapılan bir düzenlemeyle İstanbul Büyükşehir Belediyesi‘ne bağlı ilçe belediyeleri durumuna getirildiler. 29 Mart 2009 tarihinde yürürlüğe giren 5757 sayılı kanunla, tarihî yarımadanın iki ilçesi (Fatih ve Eminönü), “Fatih” adı altında tek bir ilçeye dönüştürülmüştür.

Mahalleler

Fatih İlçesi bugün 57 mahalleden oluşmaktadır:

Yapılar

Marmaray kazıları neticesinde 8500 yıllık bir tarihe sahip olduğu anlaşılan[26] İstanbul şehrinin en eski yerleşim alanlarından biri olan Fatih İlçesi, tarihsel yapılar açısından oldukça zengindir. Tarihî yarımada Fatih, Roma İmparatorluğu’nun en önemli merkezlerinden biri olma özelliğine sahip bir yer olmasının yanında 1058 yıl Bizans‘a, 469 yıl Osmanlı Devleti’ne başkentlik yapmıştır. Bu özelliği dolayısıyla tarihî yarımadada bu üç önemli medeniyete ait çok önemli eserleri bir arada görmek mümkündür. Tarihî yarımada, üzerinde yer alan RomaBizans ve Osmanlı dönemlerinden kalma eserlerle adeta bir açık hava müzesi görünümündedir.

İstanbul Surları

Walls of Constantinople.JPG

İstanbul‘un çevresinde bulunan, Bizans zamanında yapılmış şehir duvarlarıdır. İstanbul’un etrafını çeviren surlar tarihte 5. yüzyıldan başlayarak inşa edilmiş, yıkılmalar ve yeniden yapmalarla dört defa elden geçmiştir. Son yapımı MS 408’den sonradır. II. Theodosius (408-450) zamanında İstanbul surları Sarayburnu‘ndan Haliç kıyısı boyunca Ayvansaray‘a bu taraftan, ve Marmara kıyısı boyunca Yedikule‘ye, Yedikule’den Topkapı‘ya, Topkapı’dan Ayvansaray’a uzanıyordu.

Fatih ilçesi bugün yalnızca kuzey ve batıdan tarihi surlarla çevrilidir. Haliç kıyısındaki Ayvansaray’dan Marmara kıyısındaki Yedikule’ye kadar uzanan bir bölümü tamir gören bu surlar Fatih İlçesini Eyüp ve Zeytinburnu ilçelerinden ayırır. Haliç ve Marmara kıyılarındaki deniz surları büyük ölçüde tahrip olduğu, zarar gördüğü için günümüze kadar ulaşmamıştır.

Ayasofya

Bizans İmparatoru I. Justinianus tarafından M.S. 532 – 537 yılları arasında İstanbul‘un tarihî yarımadasındaki eski şehir merkezine inşa ettirilmiş bazilika planlı bir patrik katedrali olup, 1453 yılında İstanbul’un Türkler tarafından alınmasıyla Fatih Sultan Mehmet tarafından camiye dönüştürülmüş, 1934 yılından 2020 yılına kadar müze olarak hizmet vermiş,[27][28] 2020 yılında ise tekrardan camiye çevrilmiştir.[29] Ayasofya, mimari bakımdan, bazilika planı ile merkezî planı birleştiren, kubbeli bazilika tipinde bir yapı olup kubbe geçişi ve taşıyıcı sistem özellikleriyle mimarlık tarihinde önemli bir dönüm noktası olarak ele alınır.

Topkapı Sarayı

Topkapı Sarayı

Topkapı Sarayı Fatih Sultan Mehmed tarafından 1478’de yaptırılmış,Abdülmecit’in Dolmabahçe Sarayı’nı yaptırmasına kadar yaklaşık 380 sene boyunca devletin idare merkezi ve Osmanlı padişahlarının resmî ikametgâhı olmuştur. Kuruluş yıllarında yaklaşık 700.000 m²’lik bir alanda yer alan sarayın bugünkü alanı 80.000 m²’dir.[30]

Sultan Ahmet Camii

Sultan Ahmet Camii

1609-1616 yılları arasında sultan I. Ahmet tarafından İstanbul‘daki tarihî yarımadada, Mimar Sedefkâr Mehmet Ağa‘ya yaptırılmıştır. Cami Mavi, yeşil ve beyaz renkli İznik çinileriyle bezendiği için ve yarım kubbeleri ve büyük kubbesinin içi de gene mavi ağırlıklı kalem işleri ile süslendiği için Avrupalılarca “Mavi Cami (Blue Mosque)” olarak adlandırılır. Ayasofya‘nın 1934 yılında camiden müzeye dönüştürülmesiyle, İstanbul’un ana camii konumuna ulaşmıştır.

Aslında Sultan Ahmet Camii külliyesiyle birlikte, İstanbul’daki en büyük yapı komplekslerinden biridir. Bu külliye bir cami, medreseler, hünkar kasrı, arasta, dükkânlar, hamam, çeşme, sebiller, türbe, darüşşifa, sıbyan mektebi, imarethane ve kiralık odalardan oluşmaktadır. Bu yapıların bir kısmı günümüze ulaşamamıştır.

Mısır Çarşısı

Eminönü‘nde Yeni Camii‘nin arkasında ve Çiçek Pazarı‘nın yanındadır. İstanbul‘un en eski kapalı çarşılarından olan Mısır Çarşısı, 1660 yılında Turhan Sultan tarafından yaptırılmıştır. Mimarı Kazım Ağa‘dır. Çarşı son olarak 1940-1943 yılları arasında İstanbul Belediyesi tarafından restore edilmiştir.

Camiiler

Fatih İlçesindeki en önemli dini anıtsal yapılardan biri olan Fatih Camii yine Fatih Sultan Mehmet tarafından yaptırılmıştır. Fatih camii bu bölgedeki en fazla ziyaret edilen cami durumundadır. Fatih Camii’nin Osmanlı Tarihi açısından bir diğer önemi de açılan ilk medreselerin bu camiinin bünyesinde olmasıdır. Şu anda hala bu medreseler üniversite öğrencileri tarafından kullanılmaktadır. Tarihi değere sahip Zeyrek Camii kiliseden camiye çevrilmiştir. İskender Paşa CamiiHırka-i Şerif CamiiVefa Camii, yine bölgedeki en önemli anıtsal yapılardır. Fatih İlçesi sınırları içindeki tarihsel nitelikli camilerden bazıları;

Kiliseler

Diğer tarihsel yapılar ve mekanlar

İstanbul Arkeoloji Müzesi

Fatih’i Beyazıt‘a bağlayan ana cadde olan Fevzi Paşa Caddesi Roma döneminden beri aynı işlevini sürdürmektedir. Yine çok önemli bir yapı olan tarihi Bozdoğan (Valens) Kemeri aynı bölgede bulunmaktadır.

Fatih semti oldukça yüksek bir yerde kurulmuştur. Çeşitli manzara noktalarından Haliç ve İstanbul Boğazı rahatlıkla izlenebilir. Şehrin en eski yerleşim alanlarından bazılarının bulunduğu Fatih ilçesi, tarih­sel yapılar açısından oldukça zengindir.BizansOsmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde cazibesinden hiçbir şey kaybetmemiştir ve sınırları içinde çok önemli tarihi ve turistik eserler barındırır. Sadece Türkiye’de değil dünyada da eşine az rastlanan bu eserlerden bazıları şunlardır:

Müzeler

Fatih ilçesindeki başlıca müzeler şunlardır:

Eğitim

İstanbul Üniversitesi’nin Beyazıt Meydanı‘nda bulunan tarihî ana kapısı ve arka kısımda görülen Beyazıt Kulesi

Fatih ilçesi eğitim kurumları açısından oldukça zengindir. 2020 yılı itibarıyla ilçe sınırları içinde 45 adet ilköğretim ve dengi eğitim kurumu bulunur. Ayrıca aralarında İstanbul LisesiDavutpaşa LisesiPertevniyal Anadolu LisesiVefa LisesiCağaloğlu Anadolu LisesiÇapa Fen Lisesi ve Fener Rum Erkek Lisesi gibi pek çok köklü ortaöğrenim kurumunun bulunduğu 76 lise barındırır.[31]

Yükseköğretim kurumları arasında İstanbul Üniversitesi önemli bir yer tutar. İstanbul Üniversitesi’nin merkez binası ve Tıp (Çapa)Diş HekimliğiCerrahpaşa TıpHukukEdebiyatFenİktisat, Eczacılık, Hasan Ali Yücel Eğitim, İlahiyat, Su Ürünleri, İletişim ve Siyasal Bilgiler fakülteleri gib birçok fakültesi bu ilçede yer almaktadır.

İstanbul Üniversitesi’nin dışında, Biruni ÜniversitesiKadir Has Üniversitesi Merkez Kampüsü, İstanbul Ticaret Üniversitesi Eminönü Kampüsü ve Marmara Üniversitesi Rektörlüğü, tarihî yarımada içindeki diğer yükseköğretim kurumlarıdır.

Ulaşım

Fatih İlçesi, hem kara, hem deniz hem de raylı sistemleriyle İstanbul’un ulaşımı en kolay ilçelerden birisidir.

Atatürk (Unkapanı) Köprüsü‘nden itibaren başlayan Atatürk Bulvarı ve daha güneydeki Gazi Mustafa Kemal Paşa Caddesi, 2008’e kadar Eminönü ve Fatih ilçeleri arasında sınır oluşturuyordu. İstanbul kent içi ulaşım bağlantılarından bazıları Fatih ilçesinden geçer. Bunlardan başlıcaları Saraçhanebaşı‘ndan Edirnekapı‘ya uzanan Macar Kardeşler ve Fevzi Paşa caddeleri, Aksaray’ı Topkapı-Edirnekapı Caddesi’ne bağlayan Vatan Caddesi ile yine Aksaray’ı Topkapı‘ya bağlayan Millet Caddesi‘dir. Haliç kıyısı boyunca Ayvansaray, Mürsel Paşa, Abdülezel Paşa, Kadir Has ve Ragıp Gümüşpala caddeleri yer alır. Bu caddelerle Haliç arasında yeşil alanlar yer alır. İlçenin Marmara kıyısından Sirkeci’yi Bakırköy’e bağlayan “sahil yolu” da denen Kennedy Caddesi geçer. Atatürk (Unkapanı) ve Galata köprüleri tarihî yarımadayı Beyoğlu yakasına bağlar.

Sirkeci Garı

Sirkeci Garı‘ndan başlayıp İstanbul’u Avrupa‘ya bağlayan ve kentin Avrupa Yakasındaki banliyö ulaşımını sağlayan çift hatlı demiryolu da yer yer sahil yoluna paralel olarak uzanır. 1992’de hizmete giren Zeytinburnu-Kabataş tramvay hattı Millet CaddesiOrdu CaddesiDivan Yolu ile Sirkeci‘ye ulaştıktan sonra Galata Köprüsü üzerinden Karaköy‘e ulaşır. Aksaray‘dan başlayan M1 metro hattı Atatürk Havalimanı‘nda noktalanır.

Fatih İlçesi bir yarımada olarak suyolu ulaşımında oldukça avantajlı bir konumdadır; Sirkeci – Harem arasında feribotEminönü iskelesinden ise KadıköyÜsküdar ve İstanbul Boğazı‘na şehir hatları seferleri düzenlenir. İDO Yenikapı İskelesi’nden ise BakırköyBostancı ve Kadıköy‘e deniz otobüsü seferleri düzenlenir. Haliç kıyısındaki Ayvansaray, Balat ve Fener iskelelerinden ulaşımdan çok gezinti amaçlı Haliç seferleri düzenlenir.

Sağlık

Fatih ilçesi ülkenin dört bir yanından gelen hasta ve hasta yakınlarını ağırlamaktadır. Bunun nedeni ise ilçede birçok hastane bulunmasıdır. Genellikle Çapa Tıp Fakültesi‘nin adı geçse de ilçe de ayrıca Cerrahpaşa Tıp FakültesiVakıf Gureba HastanesiHaseki Hastanesiİstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi gibi birçok büyük hastanenin yanı sıra özel hastaneler ve poliklinikler de bulunmakta.

Ekonomi

İlçenin ekonomik, özellikle de ticari fonksiyonu dışında diğer önemli fonksiyonları turizm, idari ve eğitimsel fonksiyonlardır. Tarihî yarımada üzerinde yer alan RomaBizans ve Osmanlı eserleri ilçede turizm fonksiyonuna giderek önem kazandırmaktadır; özellikle yarımadanın eski Eminönü İlçesi içinde kalan kısmındaki işyerleri giderek turizme dönük işletmelere dönüşmektedir. İstanbul Valiliği’nin burada bulunması, İstanbul ilinin birçok önemli resmî dairesinin de burada yer almasına yol açmıştır.

Çapa semtinde eczaneler ve sağlık ekipmanları satan işletmeler yoğunlaşmıştır. Laleli semtinde, ağırlıklı olarak Bağımsız Devletler Topluluğu ve Orta Doğu ülkelerine dönük satış yapan konfeksiyon mağazaları yoğunlaşmıştır.

Spor

İlçenin profesyonel futbol liglerindeki en büyük temsilcisi İstanbulspor olmuştur. 1926’da İstanbul Lisesi öğrencileri tarafından kurulan İstanbulspor uzun aralıklarla da olsa 2000’li yılların ortalarına kadar Süper Lig’de mücadele etmiş, ancak daha sonra içine düştü mali ve idari kriz nedeniyle 2. Lig’e gerilemiştir. Fatih Karagümrük, İstanbulspor kadar başarılı olamamışsa da taraftar olarak ilçenin en güçlü kulübü olmuştur. Kırmızı-Siyahlı renklere sahip olan takım, 1958-1963 ve 1983-84 yılları arasında 1. Lig’de (Süper Lig) mücadele etmiştir ve 2020-21 sezonundan itibaren de bu ligde yer alır. Kulüp yakın zamanda tesisleşme konusunda bir hayli mesafe kaydetmiştir. Bir diğer ünlü spor kulübü ise Vefa Spor Kulübü‘dür. Süper Lig‘in kuruluşundan 1970’lerin ortalarına kadar aralıklı da olsa bu ligde mücadele eden Vefa, daha sonra düşüşe geçerek amatör lige kadar geriledi. Yeşildirek 1960’ların başında Süper Lig’de oynayıp hâlen amatör ligde mücadele eden bir başka Fatih İlçesi kulübüdür. İstanbul Güreş İhtisas Kulübü güreş branşında Türkiye’nin önde gelen kulüplerindendir. Başlıca spor tesisleri Vefa Stadı ile Vefa Spor Salonu’dur.

Politika

Yerel Seçimler

Fatih Belediye Başkanları ve Partileri[32]
Yıl Belediye Başkanı Parti Oy Oranı
1984 Yetkin Gündüz ANAP %53,53
1989 Yusuf Günaydın SHP %31,97
1994 Sadettin Tantan ANAP %42,36
1999 Eşref Albayrak FP %32,16
2004 Mustafa Demir AK Parti %44,18
2009 Mustafa Demir AK Parti %42,83
2014* Mustafa Demir AK Parti %48,69
2019 Mehmet Ergün Turan AK Parti %53,03
  • Mustafa Demir, 2018 Genel seçimlerinde milletvekili olmak için istifa etmiş ve görevi Hasan Suver’e devretmiştir.

Genel seçimler

Yıl Parti Oy Oranı
1983 ANAP %53
1987 %44
1991 %31
1995 RP %27
1999 DSP %29
2002 AK Parti %37
2007 %47
2011 %51
Haziran 2015 %44
Kasım 2015 %52
2018 %48

Kültürel yapı

İlçede yaşayan nüfusun büyük kısmının anadili Türkçedir. Bazı bölgelerde KürtçeRumcaGürcüceErmeniceİbranice konuşan nüfus yaşar. Zira RumlarGürcüler ile Ermeni ve Museviler kendi ana lisanlarına, örf ve adetlerine bağlıdırlar. İstanbul’un fethinden sonra Kumkapı bölgesine yerleştirilen Ermeniler hala burada yoğun biçimde yaşarlar. İlçenin güneybatısında yer alan ve İstanbul’un en büyük Çingene mahallesinden biri olan Sulukule, 2005 yılında başlatılan “Sulukule Kentsel Yenileme Projesi” ile büyük ölçüde eski kültürel dokusunu kaybetmiştir. Muhafazakâr yaşam tarzının sınırlarda yaşandığı Çarşambakabadayılar semti olarak adlandırılan Karagümrük ve meyhaneleriyle ünlü Kumkapı semtleri Fatih’in kozmopolit yapısını gösterir.

Tiyatrolar

Çevre Tiyatrosu, Fatih Reşat Nuri Sahnesi, Fatih Belediyesi Zübeyde Hanım Kültür Merkezi, gibi modern dönemde yapılmış gösteri mekanlarının yanı sıra Aya İrini gibi tarihsel mekanlar da performanalara ev sahipliği yapar. Ayrıca birçok kütüphanesi bulunmaktadır.

Galeri[

Ayrıca bakınız